I’m still here…

24 okt

In mijn vorige blog, schreef ik al dat het niet goed met me ging. En dat het waarschijnlijk eerst slechter zou gaan voordat ik weer de zon achter de wolken voorbij zag komen, laat staan dat ik zelf weer zou stralen. Nou, die bodem heb ik gezien, aangetikt en nu ben ik langzaam weer aan het opbouwen, terug naar mezelf en hoe ik mijn leven wil leiden. (en niet lijden).

Het grappige is, ik weet nog steeds niet wat ik nou wil worden als ik later groot ben. Wat mijn passie nu eigenlijk is. Zo enorm kwijt was ik mezelf geraakt. Maar de laatste tijd, merk ik dat ik er weer steeds dichterbij kom. Dat ik het bijna aan kan raken. Ik voel de aanwezigheid van grootse dingen. Misschien zitten die juist wel in een klein jasje, of zijn ze allesovertreffend. Geen idee nog, maar ik merk dat ik me verheug om erachter te komen.

Ik merk ook aan mezelf dat ik steeds vaker weer gewoon dankbaar ben voor wat ik (wel) heb en wie ik ben, in plaats van continue te focussen op wat er (nog) niet goed gaat.

Ik lees boeken. Over zelfontwikkeling, je mooiste leven leiden, en over seks. (want die opleiding seksuologie… dat laat me nog niet los). En…. ook weer gewone boeken. En de Linda en artikelen online. Ik lees weer. Dat was zo ontzettend lang geleden dat ik dat weer als ontspanning deed. Ik heb het over jaren hier. JAREN. Voor iemand die al vanaf dat ze kán lezen, alles las wat ze voor de voeten kreeg. Ik ben zo blij dat ik daar weer gewoon ruimte voor heb in mijn hoofd.

Wat mij heel erg geholpen heeft de afgelopen periode is, nou ja, de rust en de begeleiding door mijn psycholoog natuurlijk. En de steun van mijn partner en familie. Vrienden heb ik een beetje afgehouden, maar hopelijk zijn die er ook nog/weer nu ik weer meer en meer de behoefte heb om me te laten zien. (want oeh, wat heb ik die verwaarloost om juist goed voor mezelf te zorgen)

Verder ben ik begonnen met dagelijks mediteren. Wat allemaal heel zweverig klinkt en joh, dan is het maar zweverig. Ik merk dat het me juist ‘aard’. En het bewust inplannen van rustmomentjes en het bewust focussen op je ademhaling en het bewust in het moment zijn. Nou ja, bewust ZIJN dus. Dat helpt. Ik test nu ook een meditatieapp die ontwikkeld wordt, die ik, nu al iedereen kan aanbevelen. Meditation Moments app. Hij wordt dus nog ontwikkeld en zal op 3-11 live gaan en voor iedereen te downloaden zijn. (de app is gratis met daarop een aantal meditaties en muziek en daarnaast kun je dan voor meer content ook nog een premium versie kopen. Wat een aanrader is, want wow!) De meditaties zijn in het Nederlands, en zijn ingesproken door Michael 

En yoga. Dat deed ik ooit al, maar was vergeten hoe fijn ik dat vind. (ok, soms vraag ik me af waarom ik het doe als ik weer in een of andere krakelinghouding sta/lig/hang, maar ook dat helpt me zo enorm met het luisteren naar mezelf. Naar mijn lijf. Want dat was ik vergeten / verleerd.

Maar I’m on my way back, baby!

SEE YOU SOON!!!

Advertenties

thuisss

22 mei

Thuis.  Waar ik nu ben. Waar ik al ruim 1,5 maand ben. In plaats van werk.  Na heel veel jaren van niet op de juiste plek zitten. Van wel hartstikke mijn best doen en juist extra energie stoppen in mijn werk, terwijl ik er weinig, tot uiteindelijk geen energie van terugkreeg. Ja, wel een leuke financiële beloning en flexibele werktijden en leuke collega’s. (de meeste dan). Dat dan weer wel. En een ontwikkelingsbudget waaruit ik een opleiding kon betalen. En die baan, die kon ik goed aan, was niet te moeilijk. Ik nam mijn werk ook niet mee naar huis, zodat ik thuis op mijn gezin kon richten. (en omdat ik een groot gedeelte van die bijna 10 jaar dat ik daar werkte, alleenstaande moeder was, was dit een groot goed)

Als ik het zo opschrijf, dan snap ik weer waarom ik zo lang bleef. Waarom deze baan zo lang wél heel goed voor me was.

Maar onder aan de streep, verloor ik mijn energie. Want te lang gecompenseerd, te lang uit mijn element gefunctioneerd. En ineens was het op. Weg.  *Insert total mental breakdown here*  En ik weet ook dat het niet ineens was he. Het waren heel veel kleine druppeltjes die uiteindelijk de emmer deden overlopen. En ik was ook al wel bezig met een plan om iets anders te gaan doen. Ik was begonnen met een opleiding (Seksuologie, super interessant!) en had mijn LinkedIn aangepast, deed een sollicitatieworkshop en hield de vacatures in de gaten…

Alleen was het toch net te laat. Want al te ver heen of zo. Want ik vond niks meer leuk, wilde niks meer doen. Stuurde wel wat brieven, omdat ik vond dat dat moest. Ik moest nogal veel van mezelf. Goed functioneren op mijn werk, zoeken naar nieuw werk, bij de toneelvereniging leuk meedraaien (want rol van iemand overgenomen, dus begon met een achterstand en wilde niet dat zij ‘last’ hadden van mij, dus extra mijn best doen), en natuurlijk goed zijn voor mijn gezin.

Ergens vergat ik ook goed te zijn voor mijzelf.

Nou, en dat is dus niet goed. En van het een kwam het andere en nu ben ik dus thuis. Krijg ik hulp. En ben ik nog steeds mijn eigen ergste vijand. Want ik ben ongeduldig en wil ook meteen weer gewoon leuke en gezellig ik zijn. En die dagen (momenten) zijn er ook echt wel weer. Maar er zijn ook dagen waarop ik het liefste gewoon niet besta. Dat ik mijn kinderen niet om me heen kan hebben, omdat mijn hele lijf voelt als een grote open wond. Dat ik snauw, huil, boos en verdrietig ben. En moe. Zo enorm moe.

Nu ik even niet werk, merk ik pas hoe moe ik eigenlijk ben. M’n psych zegt dat het normaal is. Dat ik door zo lang maar gewoon door te gaan, ik eigenlijk totaal uitgeput ben. Dat er zoveel stresshormoon in mijn lijf zit, dat mijn lijf zich niet eens meer kán ontspannen. En dat het in eerste instantie gewoon zo gaat zijn dat ik, hoe meer ik rust, hoe meer ik me realiseer hoe moe ik eigenlijk ben. Hoe meer ik mezelf toesta om even niet scherp en actief te zijn, hoe vaker ik me vaag en lamlendig voel. En dat het daarná pas beter zal gaan. Eerst de bodem aantikken en zo.

Dus daar ben ik nu. Thuis. Op (weg naar) de bodem.

 

 

nieuw

1 jan

Een nieuw jaar. 2018.

Eens kijken wat we er van maken. Vorig jaar wist ik dat er iets groots ging gebeuren, namelijk voor de tweede keer moeder worden. En daar keek ik naar uit en leefde ik naar toe.

En nu is ze er alweer een maand of 8. Sophie, ook wel Fietje genoemd. Ze is grappig, bijna altijd vrolijk en nu al een echte Bourgondiër. Ze hoort er al helemaal blij en ons gezin heeft de routine alweer gevonden. Grote zus Nova , maakte ook wel het een en t ander mee. Want was ze eerst altijd alleen met mij, kwam Geert er al bij en is er nu ineens een klein handenbindertje bij, die uiteraard “super cute” en leuk en lief is, maar die er ook voor zorgt dat zij me/ons nog meer moet delen. Verder kreeg ze na maanden van remedial teaching uiteindelijk toch de diagnose ‘dyslexie’. Wat hoop ik in de toekomst voor goede ondersteuning en beoordeling gaat zorgen in haar schoolcarriere. Maar goed, het betekende heel veel extra sessies, en huiswerk en gedoe. Wat niet altijd even makkelijk was. Maar ze deed het uiteindelijk gewoon wel he. En ze kreeg een beugel. Zo’n buitenboord ding. Yaiks, wat is dat kind toch ineens groot.

Waar ik bij Sophie uitkijk naar de eerste woordjes, stapjes en alle andere eerste keren die we nog tegemoet zien komend jaar, gaat voor Nova ook nog een groots jaar in. Zo uit mijn hoofd: een verkeersexamen, cito toetsen, na de vakantie als het goed is ook beginnen aan haar laatste schooljaar van de basisschool. En wie weet?  Hebben we vorig jaar voor Sophie een babykamer in gericht, veranderden we de kamer van Nova in de laatste dagen van 2017 naar een tienerkamer, met een gekleurde muur naar (haar) keuze en een bureau. En we sloten ook de extra tv (type bakbeest) die met de verhuizing van Geert ‘over’ was, aan op een dvd speler en een spelcomputer. Zodat ze ook eens op haar kamer tv kan kijken. Hopelijk blijft ze nog steeds t liefst gewoon met ons in de woonkamer, maar ze heeft nu wel een plekje voor zichzelf.

En met mij, tja, de focus lag vorig jaar vooral op het (aanstaande) moederschap, het samenwonen met Geert, en het herstellen (van het eerste, er is geen herstellen van het samenwonen met Geert, haha)

Dat laatste is nog steeds bezig, mijn rug/bekken is nog niet wat het geweest is, waardoor ik tot nu toe minder heb kunnen sporten dan ik wel wilde. Doordat ik daar ook wel heel erg van baalde heb ik misschien íets meer gesnaaid dan verstandig, waardoor ik, zoals zovelen, nu  “afvallen” hoog op mijn to-do list voor 2018 gezet heb.Daarboven nog staat “een andere baan”.  En “genieten van wat ik heb”.

En verder, probeer ik het te nemen zoals het komt. En te gaan voor wat ik wil.

 

Temperamentvol Blogje

7 nov

Jaja, het is weer zover.

Mijn jaarlijkse ‘wat moet ik met mijn leven-blogje’ of nou ja jaarlijks,  eigenlijk pas sinds ik werk bij mijn huidige werkgever waar, zo zei iemand ooit mooi “mijn temperament niet tot zijn recht komt”.

En dat klopt. Toen en nu.

Toen ik daar begon,  was het fijn om mijn temperament even op negeer te zetten. Ik had het tenslotte al druk genoeg met AMZ (alleenstaande moeder zaken). Nu de AMZ verleden tijd zijn en het weer wat langer dan heel even kriebelt, ga ik weer op jacht.

Op jacht naar de functie die wel bij mij en mijn temperament past.

Eerste sollicitatiebrief is de deur uit, op een vacature waar ik een beetje van moest kwijlen toen ik m zag.  Dusse… duimen mag! Universe, give me that job!!!

Zingen mijn temperament en ik nog even een karaoketje

Challenge

30 sep

Ik deed ze wel vaker, online challenges. Maar dat is alweer een tijd geleden, de laatste tijd was ik vooral bezig met zwanger zijn, bevallen, kraamtijden en terug op mijn werk wennen.

Het is weer tijd om te dromen, plannen te maken en te doen!

http://www.droomdoelchallenge.nl/

spetter pieter pater

11 aug

Eerste keer zwemmen met Sophietje. Die ook nog eens haar eerste tandje kreeg gisteren. (nog geen drieënhalve maand oud en al een tandje door. had ik nog even niet aan zien komen, maar achteraf verklaart dat dan wel de zeurderige huildag die we vandeweek al hadden, en de poepluiers die wel extra goor waren)

Maar goed, zwemmen dus. Het is vakantie en bij vakantie hoort: ZWEMMEN!!! Toch? Ik had al een tijdje terug een te schattig badpakje gekocht voor Sophie en ze had ook al haar eigen echte handdoek. (met naam erop geborduurd door Rianne, een vriendin van mijn moeder. Die doet dat voor de kindjes die geboren worden als kraamkadootje, kei leuk!, Nova heeft er ook een)

IMG_20170811_120815_271

Ennieweesss…. nog steeds over dat zwemmen. We gingen dus. Bij Landal het Vennebos, dat is hier niet zo ver vandaan dus we kochten zwemkaartjes en deden de tropisch zwemparadijs ervaring. Sophie lijkt een echt waterratje te zijn, was heel relaxed in het water. Verder sliep ze natuurlijk veel, maar haar grote zus niet. Nova had, nadat ze bij haar zus haar eerste spetters in het het water,  binnen vijf minuten een bff gevonden waarmee ze in het golfslagbad speelde, en natuurlijk van de glijbanen ging. Ze kwam nog nét even bij ons zitten, om de #zwembadfrietjes te eten. Want, jummie!!!! Maar verder was ze lekker spelen. Toen haar bff weg was heeft ze nog even met Geert van de wildwaterbaan af geracet. Toen ik, met slapende Sophie op schoot, die twee grappend terug zag lopen, vol plezier en kameraadschap, schoot ik gewoon een beetje vol. Wat is het fijn, zo met z’n viertjes. ❤

IMG_20170811_121200_410IMG_20170811_121403_398

Na het zwemmen hadden we nog geen zin om meteen naar huis te gaan, dus deden we nog een drankje. Een cocktail om precies te zijn. Nova en Geert een ‘Bollotini’ (alcoholvrij) en ik een Pina Colada (iets minder alcoholvrij)(maar vergeleken naar hoe ik hem zelf zou mixen, wel nog vrij alcohol arm).

IMG_20170811_112850_253

 

fleurop!

11 aug

Laatst zag ik het al op instagram voorbij komen bij iemand die ik volg, een pluktuin niet ver bij ons uit de buurt. En gisteren gingen we dan ook. Bloemen plukken. Of nou ja, ik had Sophie in de drager, dus ik plukte niet, maar Geert en Nova stelden allebei een mooi boeketje op voor mn schoonmoeder , die pas geholpen is aan carpaal tunnel syndroom en dus nu wat meer thuis zit dan normaal.

Ze hebben enorm hun best gedaan samen en het eindresultaat was er dan ook naar!

PhotoGrid_1502442856069

PhotoGrid_1502442804804PhotoGrid_1502442936884

Het was een super gezellige middag en we komen ook zeker weer. En dan mag Sophie bij Geert in de drager, en ga ik aan de pluk!

Vinyl & Coffee

De blog over vinyl, muziek, koffie en veel meer!

Over de liefde

Uiteindelijk doen we het allemaal voor de liefde

Lekker en Simpel

Elke dag weer nieuwe lekkere, snelle en simpele recepten op Lekker en Simpel.

Bestemming Bereikt

columns over stem door Hanneke Bax

Gwennie Benjamins

Een klein blog, groots genieten

Sherita Jager

onderdeel van MOO-WOO.nl

marjanklaver

Marjan Klaver

Infinity Lifestyle

We simply love it

Logging Lina

schrijfsels, foto's en andere dingen

Ingrid van den Bergh schrijft en meer

proza, dichtkunst, columns, foto's, kunstbeschouwing, beschouwingen over schrijven en taal

Rachel Schrijft

...omdat ze het leuk vindt

Wondelgijn's pennenstreken

schrijfster / columnist