I’m still here…

24 okt

In mijn vorige blog, schreef ik al dat het niet goed met me ging. En dat het waarschijnlijk eerst slechter zou gaan voordat ik weer de zon achter de wolken voorbij zag komen, laat staan dat ik zelf weer zou stralen. Nou, die bodem heb ik gezien, aangetikt en nu ben ik langzaam weer aan het opbouwen, terug naar mezelf en hoe ik mijn leven wil leiden. (en niet lijden).

Het grappige is, ik weet nog steeds niet wat ik nou wil worden als ik later groot ben. Wat mijn passie nu eigenlijk is. Zo enorm kwijt was ik mezelf geraakt. Maar de laatste tijd, merk ik dat ik er weer steeds dichterbij kom. Dat ik het bijna aan kan raken. Ik voel de aanwezigheid van grootse dingen. Misschien zitten die juist wel in een klein jasje, of zijn ze allesovertreffend. Geen idee nog, maar ik merk dat ik me verheug om erachter te komen.

Ik merk ook aan mezelf dat ik steeds vaker weer gewoon dankbaar ben voor wat ik (wel) heb en wie ik ben, in plaats van continue te focussen op wat er (nog) niet goed gaat.

Ik lees boeken. Over zelfontwikkeling, je mooiste leven leiden, en over seks. (want die opleiding seksuologie… dat laat me nog niet los). En…. ook weer gewone boeken. En de Linda en artikelen online. Ik lees weer. Dat was zo ontzettend lang geleden dat ik dat weer als ontspanning deed. Ik heb het over jaren hier. JAREN. Voor iemand die al vanaf dat ze kán lezen, alles las wat ze voor de voeten kreeg. Ik ben zo blij dat ik daar weer gewoon ruimte voor heb in mijn hoofd.

Wat mij heel erg geholpen heeft de afgelopen periode is, nou ja, de rust en de begeleiding door mijn psycholoog natuurlijk. En de steun van mijn partner en familie. Vrienden heb ik een beetje afgehouden, maar hopelijk zijn die er ook nog/weer nu ik weer meer en meer de behoefte heb om me te laten zien. (want oeh, wat heb ik die verwaarloost om juist goed voor mezelf te zorgen)

Verder ben ik begonnen met dagelijks mediteren. Wat allemaal heel zweverig klinkt en joh, dan is het maar zweverig. Ik merk dat het me juist ‘aard’. En het bewust inplannen van rustmomentjes en het bewust focussen op je ademhaling en het bewust in het moment zijn. Nou ja, bewust ZIJN dus. Dat helpt. Ik test nu ook een meditatieapp die ontwikkeld wordt, die ik, nu al iedereen kan aanbevelen. Meditation Moments app. Hij wordt dus nog ontwikkeld en zal op 3-11 live gaan en voor iedereen te downloaden zijn. (de app is gratis met daarop een aantal meditaties en muziek en daarnaast kun je dan voor meer content ook nog een premium versie kopen. Wat een aanrader is, want wow!) De meditaties zijn in het Nederlands, en zijn ingesproken door Michael 

En yoga. Dat deed ik ooit al, maar was vergeten hoe fijn ik dat vind. (ok, soms vraag ik me af waarom ik het doe als ik weer in een of andere krakelinghouding sta/lig/hang, maar ook dat helpt me zo enorm met het luisteren naar mezelf. Naar mijn lijf. Want dat was ik vergeten / verleerd.

Maar I’m on my way back, baby!

SEE YOU SOON!!!

thuisss

22 mei

Thuis.  Waar ik nu ben. Waar ik al ruim 1,5 maand ben. In plaats van werk.  Na heel veel jaren van niet op de juiste plek zitten. Van wel hartstikke mijn best doen en juist extra energie stoppen in mijn werk, terwijl ik er weinig, tot uiteindelijk geen energie van terugkreeg. Ja, wel een leuke financiële beloning en flexibele werktijden en leuke collega’s. (de meeste dan). Dat dan weer wel. En een ontwikkelingsbudget waaruit ik een opleiding kon betalen. En die baan, die kon ik goed aan, was niet te moeilijk. Ik nam mijn werk ook niet mee naar huis, zodat ik thuis op mijn gezin kon richten. (en omdat ik een groot gedeelte van die bijna 10 jaar dat ik daar werkte, alleenstaande moeder was, was dit een groot goed)

Als ik het zo opschrijf, dan snap ik weer waarom ik zo lang bleef. Waarom deze baan zo lang wél heel goed voor me was.

Maar onder aan de streep, verloor ik mijn energie. Want te lang gecompenseerd, te lang uit mijn element gefunctioneerd. En ineens was het op. Weg.  *Insert total mental breakdown here*  En ik weet ook dat het niet ineens was he. Het waren heel veel kleine druppeltjes die uiteindelijk de emmer deden overlopen. En ik was ook al wel bezig met een plan om iets anders te gaan doen. Ik was begonnen met een opleiding (Seksuologie, super interessant!) en had mijn LinkedIn aangepast, deed een sollicitatieworkshop en hield de vacatures in de gaten…

Alleen was het toch net te laat. Want al te ver heen of zo. Want ik vond niks meer leuk, wilde niks meer doen. Stuurde wel wat brieven, omdat ik vond dat dat moest. Ik moest nogal veel van mezelf. Goed functioneren op mijn werk, zoeken naar nieuw werk, bij de toneelvereniging leuk meedraaien (want rol van iemand overgenomen, dus begon met een achterstand en wilde niet dat zij ‘last’ hadden van mij, dus extra mijn best doen), en natuurlijk goed zijn voor mijn gezin.

Ergens vergat ik ook goed te zijn voor mijzelf.

Nou, en dat is dus niet goed. En van het een kwam het andere en nu ben ik dus thuis. Krijg ik hulp. En ben ik nog steeds mijn eigen ergste vijand. Want ik ben ongeduldig en wil ook meteen weer gewoon leuke en gezellig ik zijn. En die dagen (momenten) zijn er ook echt wel weer. Maar er zijn ook dagen waarop ik het liefste gewoon niet besta. Dat ik mijn kinderen niet om me heen kan hebben, omdat mijn hele lijf voelt als een grote open wond. Dat ik snauw, huil, boos en verdrietig ben. En moe. Zo enorm moe.

Nu ik even niet werk, merk ik pas hoe moe ik eigenlijk ben. M’n psych zegt dat het normaal is. Dat ik door zo lang maar gewoon door te gaan, ik eigenlijk totaal uitgeput ben. Dat er zoveel stresshormoon in mijn lijf zit, dat mijn lijf zich niet eens meer kán ontspannen. En dat het in eerste instantie gewoon zo gaat zijn dat ik, hoe meer ik rust, hoe meer ik me realiseer hoe moe ik eigenlijk ben. Hoe meer ik mezelf toesta om even niet scherp en actief te zijn, hoe vaker ik me vaag en lamlendig voel. En dat het daarná pas beter zal gaan. Eerst de bodem aantikken en zo.

Dus daar ben ik nu. Thuis. Op (weg naar) de bodem.

 

 

nieuw

1 jan

Een nieuw jaar. 2018.

Eens kijken wat we er van maken. Vorig jaar wist ik dat er iets groots ging gebeuren, namelijk voor de tweede keer moeder worden. En daar keek ik naar uit en leefde ik naar toe.

En nu is ze er alweer een maand of 8. Sophie, ook wel Fietje genoemd. Ze is grappig, bijna altijd vrolijk en nu al een echte Bourgondiër. Ze hoort er al helemaal blij en ons gezin heeft de routine alweer gevonden. Grote zus Nova , maakte ook wel het een en t ander mee. Want was ze eerst altijd alleen met mij, kwam Geert er al bij en is er nu ineens een klein handenbindertje bij, die uiteraard “super cute” en leuk en lief is, maar die er ook voor zorgt dat zij me/ons nog meer moet delen. Verder kreeg ze na maanden van remedial teaching uiteindelijk toch de diagnose ‘dyslexie’. Wat hoop ik in de toekomst voor goede ondersteuning en beoordeling gaat zorgen in haar schoolcarriere. Maar goed, het betekende heel veel extra sessies, en huiswerk en gedoe. Wat niet altijd even makkelijk was. Maar ze deed het uiteindelijk gewoon wel he. En ze kreeg een beugel. Zo’n buitenboord ding. Yaiks, wat is dat kind toch ineens groot.

Waar ik bij Sophie uitkijk naar de eerste woordjes, stapjes en alle andere eerste keren die we nog tegemoet zien komend jaar, gaat voor Nova ook nog een groots jaar in. Zo uit mijn hoofd: een verkeersexamen, cito toetsen, na de vakantie als het goed is ook beginnen aan haar laatste schooljaar van de basisschool. En wie weet?  Hebben we vorig jaar voor Sophie een babykamer in gericht, veranderden we de kamer van Nova in de laatste dagen van 2017 naar een tienerkamer, met een gekleurde muur naar (haar) keuze en een bureau. En we sloten ook de extra tv (type bakbeest) die met de verhuizing van Geert ‘over’ was, aan op een dvd speler en een spelcomputer. Zodat ze ook eens op haar kamer tv kan kijken. Hopelijk blijft ze nog steeds t liefst gewoon met ons in de woonkamer, maar ze heeft nu wel een plekje voor zichzelf.

En met mij, tja, de focus lag vorig jaar vooral op het (aanstaande) moederschap, het samenwonen met Geert, en het herstellen (van het eerste, er is geen herstellen van het samenwonen met Geert, haha)

Dat laatste is nog steeds bezig, mijn rug/bekken is nog niet wat het geweest is, waardoor ik tot nu toe minder heb kunnen sporten dan ik wel wilde. Doordat ik daar ook wel heel erg van baalde heb ik misschien íets meer gesnaaid dan verstandig, waardoor ik, zoals zovelen, nu  “afvallen” hoog op mijn to-do list voor 2018 gezet heb.Daarboven nog staat “een andere baan”.  En “genieten van wat ik heb”.

En verder, probeer ik het te nemen zoals het komt. En te gaan voor wat ik wil.

 

Temperamentvol Blogje

7 nov

Jaja, het is weer zover.

Mijn jaarlijkse ‘wat moet ik met mijn leven-blogje’ of nou ja jaarlijks,  eigenlijk pas sinds ik werk bij mijn huidige werkgever waar, zo zei iemand ooit mooi “mijn temperament niet tot zijn recht komt”.

En dat klopt. Toen en nu.

Toen ik daar begon,  was het fijn om mijn temperament even op negeer te zetten. Ik had het tenslotte al druk genoeg met AMZ (alleenstaande moeder zaken). Nu de AMZ verleden tijd zijn en het weer wat langer dan heel even kriebelt, ga ik weer op jacht.

Op jacht naar de functie die wel bij mij en mijn temperament past.

Eerste sollicitatiebrief is de deur uit, op een vacature waar ik een beetje van moest kwijlen toen ik m zag.  Dusse… duimen mag! Universe, give me that job!!!

Zingen mijn temperament en ik nog even een karaoketje

Challenge

30 sep

Ik deed ze wel vaker, online challenges. Maar dat is alweer een tijd geleden, de laatste tijd was ik vooral bezig met zwanger zijn, bevallen, kraamtijden en terug op mijn werk wennen.

Het is weer tijd om te dromen, plannen te maken en te doen!

http://www.droomdoelchallenge.nl/

spetter pieter pater

11 aug

Eerste keer zwemmen met Sophietje. Die ook nog eens haar eerste tandje kreeg gisteren. (nog geen drieënhalve maand oud en al een tandje door. had ik nog even niet aan zien komen, maar achteraf verklaart dat dan wel de zeurderige huildag die we vandeweek al hadden, en de poepluiers die wel extra goor waren)

Maar goed, zwemmen dus. Het is vakantie en bij vakantie hoort: ZWEMMEN!!! Toch? Ik had al een tijdje terug een te schattig badpakje gekocht voor Sophie en ze had ook al haar eigen echte handdoek. (met naam erop geborduurd door Rianne, een vriendin van mijn moeder. Die doet dat voor de kindjes die geboren worden als kraamkadootje, kei leuk!, Nova heeft er ook een)

IMG_20170811_120815_271

Ennieweesss…. nog steeds over dat zwemmen. We gingen dus. Bij Landal het Vennebos, dat is hier niet zo ver vandaan dus we kochten zwemkaartjes en deden de tropisch zwemparadijs ervaring. Sophie lijkt een echt waterratje te zijn, was heel relaxed in het water. Verder sliep ze natuurlijk veel, maar haar grote zus niet. Nova had, nadat ze bij haar zus haar eerste spetters in het het water,  binnen vijf minuten een bff gevonden waarmee ze in het golfslagbad speelde, en natuurlijk van de glijbanen ging. Ze kwam nog nét even bij ons zitten, om de #zwembadfrietjes te eten. Want, jummie!!!! Maar verder was ze lekker spelen. Toen haar bff weg was heeft ze nog even met Geert van de wildwaterbaan af geracet. Toen ik, met slapende Sophie op schoot, die twee grappend terug zag lopen, vol plezier en kameraadschap, schoot ik gewoon een beetje vol. Wat is het fijn, zo met z’n viertjes. ❤

IMG_20170811_121200_410IMG_20170811_121403_398

Na het zwemmen hadden we nog geen zin om meteen naar huis te gaan, dus deden we nog een drankje. Een cocktail om precies te zijn. Nova en Geert een ‘Bollotini’ (alcoholvrij) en ik een Pina Colada (iets minder alcoholvrij)(maar vergeleken naar hoe ik hem zelf zou mixen, wel nog vrij alcohol arm).

IMG_20170811_112850_253

 

fleurop!

11 aug

Laatst zag ik het al op instagram voorbij komen bij iemand die ik volg, een pluktuin niet ver bij ons uit de buurt. En gisteren gingen we dan ook. Bloemen plukken. Of nou ja, ik had Sophie in de drager, dus ik plukte niet, maar Geert en Nova stelden allebei een mooi boeketje op voor mn schoonmoeder , die pas geholpen is aan carpaal tunnel syndroom en dus nu wat meer thuis zit dan normaal.

Ze hebben enorm hun best gedaan samen en het eindresultaat was er dan ook naar!

PhotoGrid_1502442856069

PhotoGrid_1502442804804PhotoGrid_1502442936884

Het was een super gezellige middag en we komen ook zeker weer. En dan mag Sophie bij Geert in de drager, en ga ik aan de pluk!

Met de billen bloot

5 aug

Het volgende uitstapje deze vakantie, was er een voor mij een Geert. De meisjes gingen uit logeren bij oma en opa, Javi mocht naar tante Linda en de poezels kregen gewoon wat extra eten en drinken en het huis voor henzelf.

En wij stapte in de auto naar Thermen Bussloo. Waar wij twee dagen in de sauna hingen, ‘belevenissen’, opgietingen ervoeren, een massage kregen en heerlijk relaxed lekker niks deden. Het fijnste van zo’n nachtje hotel erbij, is dat je een directe verbinding hebt tussen het hotel en de wellness. Je loopt dan door een sfeervolle tunnel onder de grond van het ene naar het andere gebouw en kunt in je badjas van en naar je kamer kunt en dus theoretisch gezien het hele verblijf in je blote kont kunt lopen.

Doordat we gebruik maakten van de zomeractie, zat er ook een avondmaaltijd bij in het restaurant in het hotel. Hiervoor moesten we toch even aankleden. Dat deden we met plezier, want t was super lekker! Na het eten gingen we, nu we toch aangekleed waren, even een rondje lopen. We zagen een fietspad en besloten dat te volgen, het leek rond het meer te lopen en dat was vast een leuk rondje wandelen. Dat kleine rondje, bleek uiteindelijk 7,6 km lang te zijn (helaas mn fitbit niet om). Dus hebben we na terugkeer in de sauna nog maar gewoon een lekker toetje genomen, haha.

Uiteindelijk haalden we gisteren de meisjes weer op, relaxed, sunkissed en heel blij ze weer te zien. Thermen Bussloo is echt een super fijne sauna, schoon, groot, met veel verschillende sauna’s, baden, belevingen en opgietingen. Het personeel is super vriendelijk en het eten is lekker. We gaan niet heel vaak. Deels door de afstand. ( je gaat niet elke keer een hotel boeken), maar ook omdat het toch een vrij dure aangelegenheid is. Je eet en drinkt natuurlijk wel het een en het ander en zo’n massage doen ze ook niet voor niks. (maar echt, neem er een, want het is zoooooooo fijn!!!!). We kregen bij het afrekenen toch een kleine hartstilstand, haha. Maarrrrrrr…… ook twee vouchers voor sauna-entree voor €14,95 p.p. Geldig t/m 8 september 2017. Er kunnen 4 personen per bon met korting naar binnen. Dus mochten er mensen zijn die interesse hebben in zo’n bon, hoor ik het graag, dan stuur ik m op!

Van de sauna zijn geen foto’s (Halleluja!) maar in het restaurant en tijdens de wandeling hebben we er wel wat.

Lekker chillen op de kamer!

Hier kleedde ik me met liefde even voor aan!

eert twijfelde nog even of hij het ruiterpad zou nemen, maar wandelde uiteindelijk toch liever gewoon met mij mee.

 

Het golftentje was gesloten, dus maar doorgewandeld, na de foto 😉

Aan de wandel

 

 

Kinderdijk

2 aug

We hebben vakantie met z’n viertjes (al heeft Sophie natuurlijk nog gewoon altijd vakantie) en we gaan niet weg. Dus gaan we vooral leuke dingen doen. (is de planning)

Gisteren naar Kinderdijk. Daar was ik dus nog nooit geweest, ook al is het cultureel erfgoed en zijn er hordes mensen die vanuit het (verre) buitenland die molens gaan bekijken. Geert was er wel al eerder, maar alweer een hele tijd geleden, dus met z’n allen, inclusief hond, de auto in!

Na de traditionele ‘rara waar zijn wij foto’ van de Martinus Nijhoff brug in de familie whatsapp groep geplaatst te hebben, was het niet lang meer tijden tot we er waren.

Eerste indruk: wat een boel toeristen. Waar wij er gewoon ook vier van waren natuurlijk.

Tweede indruk: wat mooi, en wat een boel bloempjes beestjes en natuurlijk die molens he 😉

Sophie wilde niet in de wandelwagen, dus die mocht in de draagzak, die vond het ook heel leuk, de eerste molen in ieder geval, die overige 18 heeft ze niet meer wakker meegemaakt. Javi (de hond, 13, oud en versleten) liep heel fief mee, met een zwierige tred en leek er ook van te genieten. Meteen de kans om wat mooie fotos te maken, nu het nog kan.

Verder hebben we allemaal drie keer in het water gespuugd, want dat brengt geluk, dus ja, dan móet je wel. (nova’s favoriete gedeelte) En zochten (en vonden ) we ook nog even een geocache.

Een superfijne dag!

Lente .

24 mrt

De meteorologische  lente begon afgelopen maandag, en zo ook mijn verlof. Het weer werkt ook lekker mee, iedereen heeft ‘last’ van lentekriebels en ik bak nog even een kindje af.
Doordat het allemaal niet helemaal lekker liep met bloeddruk en zo, werkte ik al halve dagen en moest ik dus ook met 6 weken voor de uitgerekende datum met verlof. Daar zal ik eigenlijk niet heel erg op te wachten, ik had die twee weken liever nadat dochterlief er is. Maar nu ik dan toch thuis ben, geniet ik er toch ook wel heel erg van.

Nova eet lekker thuis tussen de middag en kan bijna elke middag afspreken. En dat is fijn. Voor haar, want ze blijft al vanaf groep 1 altijd over en is na school ook meestal bij mijn ouders, behalve op woensdag, want dat is mijn vrije dag. Maar goed, dan had ze vroeger haar zwemles en nu haar judo les, dus dat was ook niet echt een relaxt dagje voor haar, want toch weer verplichtingen.  En nu, ze bloeit op. Ze skate, speelt op het schoolplein of de speeltuin, wordt als ze dan toch even thuis is meestal vergezeld door vriendinnen (“hoi mam, mogen we een snoepje,  dag mam!”). De deurbel staat roodgloeiend: “komt Nova spelen?” en meestal zeg ik dan dat ze al buiten is, waarop het vriendinnetje aan de deur vrolijk verkondigd dat ze toch al naar het schoolplein gaat en Nova dan daar wel ziet.

Ik ben een werkende moeder. Had niet zoveel keus ook destijds, als alleenstaande moeder zonder hulp van de vader in kwestie. Ik werk 32 uur per week en probeer daarnaast op de momenten dat ik wel thuis ben, me zo goed mogelijk met mijn kind bezig te houden. En dat doe ik best goed, al zeg ik het zelf.

En toch wringt het. Want nu ik thuis ben, zie ik hoe zij opbloeit. Niet dat ze een saai muurbloempje is, nooit geweest ook, maar er gaan nu deuren voor haar open die anders toch vaker dicht blijven zitten. Ik zie haar genieten en geniet met haar mee.  Die 16 weken die ik nu thuis ben, geven me ook wat tijd om te bedenken wat er structureel mogelijk gaat zijn m.b.t. werk en thuis. Ook voor dochter 2 natuurlijk, als die er straks is. Want natuurlijk heb ik daar al wel over nagedacht, maar had ik ook altijd zoiets van ‘bij Nova ging het toch ook goed, zal het nu ook wel goed gaan’. En niet dat ik daar nu meteen drama over wil maken, of dat ik daar niet meer achter sta, maar ik wil de beide dames toch meer geven, dan dat ik voorheen kon/deed.

Ik sta natuurlijk ook  er niet meer alleen voor, heb een lieve vriend  met wie ik samen ga zorgen voor onze meiden. Er moet toch iets te regelen zijn, zou je denken. Veel is afhankelijk van externe factoren. (bijvoorbeeld:  wordt vriend zn flat verkocht en zijn we dan eindelijk van de dubbele lasten af. MENSEN, KOOP DIE FLAT!!!) En vriendlief werkt veel in zijn eigen zaak, waardoor hij niet altijd flexibel kan zijn over wanneer hij thuis is, maar misschien kan ik daardoor dan zelf juist wel meer flexibel zijn. Verder zijn er ideetjes genoeg, die best omgezet kunnen worden in plannen en actie.

Dus ik denk dat het wel goed is, zes weken voor die uitgerekende datum met verlof.  ’t is alsof met de lente niet alleen de bloemetjes en de bijtjes, ook mijn sluimerende ideeën weer actief worden. Tijd voor de grote schoonmaak. In huis en in mijn hoofd. Weg met de spinnenwebben en kom maar op met zon en fris en fruitig.

(Uiteraard heb ik ook nog een enorme to-do list met dingen die ik in en om het huis nog gedaan wil hebben voor de baby zich aandient, want helemaal klaar zijn we ook nog niet. Dus naast het mentale stukje en plannen voor de toekomst, komt er ook nog een portie nesteldrang om te hoek kijken nu, misschien is dat nog wel iets voor een volgend stukje)

Wat eet Anne?

Inspiratie voor jouw bord!

Discover WordPress

A daily selection of the best content published on WordPress, collected for you by humans who love to read.

Over de liefde

Anita schrijft

Gwennie Benjamins

Een klein blog, groots genieten